العاديات

وَالعٰدِيٰتِ ضَبحًا

سوگند به اسب‌های دونده که نفس‌زنان [به سوی میدان جهاد] پیش می‌روند.

فَالمورِيٰتِ قَدحًا

و سوگند به اسب‌هایی که [با برخورد سُم‌هایشان به سنگ‌ها] جرقۀ [آتش] ایجاد می‌کنند.

فَالمُغيرٰتِ صُبحًا

باز سوگند به اسب‌هایی که در صبحگاهان [بر دشمن] یورش می‌برند.

فَأَثَرنَ بِهِ نَقعًا

و در آن هنگام گرد و غبار برمی‌انگیزند.

فَوَسَطنَ بِهِ جَمعًا

آنگاه در دل [سپاه دشمن] می‌تازند.

إِنَّ الإِنسٰنَ لِرَبِّهِ لَكَنودٌ

یقیناً انسان در برابر [نعمت‌های] پروردگارش بسیار ناسپاس است،

وَإِنَّهُ عَلىٰ ذٰلِكَ لَشَهيدٌ

و بی‌گمان، او [خود] بر این [ناسپاسی] گواه است،

وَإِنَّهُ لِحُبِّ الخَيرِ لَشَديدٌ

و همانا او علاقۀ فراوانی به مال [دنیا] دارد.

۞ أَفَلا يَعلَمُ إِذا بُعثِرَ ما فِى القُبورِ

آیا او نمی‌داند که در آن روز، آنچه در گور‌هاست، [همه زنده و] برانگیخته می‌شوند؟

وَحُصِّلَ ما فِى الصُّدورِ

و آنچه در سینه‌هاست [همه] آشکار می‌گردد.

إِنَّ رَبَّهُم بِهِم يَومَئِذٍ لَخَبيرٌ

یقیناً در آن روز، پروردگارشان کاملاً به [وضع و حال] آنان آگاه است.