الهمزة

وَيلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ

وای بر هر غیبت‌کننده [و] عیبجوی‌!

الَّذى جَمَعَ مالًا وَعَدَّدَهُ

[همان] کسی که مال فراونی گرد می‌آورد و آن را بارها می‌شمارد.

يَحسَبُ أَنَّ مالَهُ أَخلَدَهُ

گمان می‌کند که مالَش او را جاودانه می‌سازد.

كَلّا ۖ لَيُنبَذَنَّ فِى الحُطَمَةِ

هرگز چنین نیست [که او گمان می‌کند]؛ قطعاً در آتشِ درهم‌کوبنده انداخته خواهد شد.

وَما أَدرىٰكَ مَا الحُطَمَةُ

و [ای پیامبر،] تو چه می‌دانی که آتشِ درهم‌کوبنده چیست؟

نارُ اللَّهِ الموقَدَةُ

آتش برافروختۀ الهی است؛

الَّتى تَطَّلِعُ عَلَى الأَفـِٔدَةِ

[آتشی] که بر دل‌ها چیره می‌گردد [و می‌سوزانَد].

إِنَّها عَلَيهِم مُؤصَدَةٌ

بی‌گمان، آن [آتش] بر آنان بسته شده [و از هر سو محاصره‌شان کرده] است.

فى عَمَدٍ مُمَدَّدَةٍ

[افروخته] در ستون‌های بلند است.