الإنفطار

إِذَا السَّماءُ انفَطَرَت

آنگاه ‌که آسمان شکافته شود،

وَإِذَا الكَواكِبُ انتَثَرَت

آنگاه ‌که ستارگان پراکنده شوند [و فرو ریزند]،

وَإِذَا البِحارُ فُجِّرَت

و آنگاه ‌که دریا‌ها [به هم آمیزند و لبریز و] روان گردند،

وَإِذَا القُبورُ بُعثِرَت

و آنگاه ‌که قبرها [برای براگیختن مردگان] زیر و رو شود،

عَلِمَت نَفسٌ ما قَدَّمَت وَأَخَّرَت

[در آن هنگام،] هر کس می‌داند چه چیزهایی را پیشاپیش فرستاده و چه چیزهایی را واپس نهاده [و بر جای گذاشته است].

يٰأَيُّهَا الإِنسٰنُ ما غَرَّكَ بِرَبِّكَ الكَريمِ

ای انسان، چه چیزی تو را [نسبت] به پروردگار بزرگوارت مغرور ساخته است؟

الَّذى خَلَقَكَ فَسَوّىٰكَ فَعَدَلَكَ

آن [پروردگاری] که تو را آفرید، سپس به تو سر و سامان داد و آنگاه تو را متعادل و متناسب کرد.

فى أَىِّ صورَةٍ ما شاءَ رَكَّبَكَ

و به هر شکلی [و صورتی] که خواست، تو را ترکیب نمود.

كَلّا بَل تُكَذِّبونَ بِالدّينِ

هرگز چنین نیست [که شما گمان می‌کنید]؛ بلکه شما [روز] جزا را تکذیب می‌کنید.

وَإِنَّ عَلَيكُم لَحٰفِظينَ

و بی‌گمان، نگهبانانی [از فرشتگان] بر شما گمارده شده‌اند.

كِرامًا كٰتِبينَ

که نویسندگانی بزرگوارند؛

يَعلَمونَ ما تَفعَلونَ

آنچه را انجام می‌دهید، می‌دانند [و اعمال نیک و بد شما را ثبت می‌کنند].

إِنَّ الأَبرارَ لَفى نَعيمٍ

مسلماً نیکوکاران در نعمت[های بهشت] هستند.

وَإِنَّ الفُجّارَ لَفى جَحيمٍ

و یقیناً بدکاران در [آتش] جهنمند.

يَصلَونَها يَومَ الدّينِ

روز جزا به آن درمی‌آیند [و می‌سوزند]

وَما هُم عَنها بِغائِبينَ

و هرگز آنان از آنجا به دور و [در امان] نباشند.

وَما أَدرىٰكَ ما يَومُ الدّينِ

و تو چه ‌دانی که روز جزا چیست؟

ثُمَّ ما أَدرىٰكَ ما يَومُ الدّينِ

باز تو چه می‌دانی که روز جزا چیست؟

يَومَ لا تَملِكُ نَفسٌ لِنَفسٍ شَيـًٔا ۖ وَالأَمرُ يَومَئِذٍ لِلَّهِ

روزی‌که هیچ کس قادر به انجام کاری برای دیگری نیست؛ و در آن روز، حکم [و فرمان،] از آنِ الله است.