المطففين

وَيلٌ لِلمُطَفِّفينَ

وای بر کم‌فروشان!

الَّذينَ إِذَا اكتالوا عَلَى النّاسِ يَستَوفونَ

[همان] کسانی‌ که چون [برای خود] از مردم پیمانه می‌کنند، حق خود را کامل می‌گیرند،

وَإِذا كالوهُم أَو وَزَنوهُم يُخسِرونَ

و هنگامی ‌که [می‌خواهند] برای آنان پیمانه یا وزن کنند، کم می‌گذارند.

أَلا يَظُنُّ أُولٰئِكَ أَنَّهُم مَبعوثونَ

آیا آنها گمان نمی‌کنند که [قیامت فرا می‌رسد و از قبرها] برانگیخته می‌شوند،

لِيَومٍ عَظيمٍ

در روزی بزرگ؟

يَومَ يَقومُ النّاسُ لِرَبِّ العٰلَمينَ

[همان] روزی‌ که مردم در پیشگاه پروردگار جهانیان می‌ایستند.

كَلّا إِنَّ كِتٰبَ الفُجّارِ لَفى سِجّينٍ

هرگز چنین نیست [که کافران پنداشته‌اند]! به راستی که نامۀ [اعمال] بدکاران در سِجّین است.

وَما أَدرىٰكَ ما سِجّينٌ

و تو چه دانی که سِجّین چیست؟

كِتٰبٌ مَرقومٌ

کتابی است که [اعمال بدکاران در آن] نوشته شده است.

وَيلٌ يَومَئِذٍ لِلمُكَذِّبينَ

در آن روز، وای بر تکذیب‌کنندگان!

الَّذينَ يُكَذِّبونَ بِيَومِ الدّينِ

همان کسانی که روز جزا را [انکار و] تکذیب می‌کنند؛

وَما يُكَذِّبُ بِهِ إِلّا كُلُّ مُعتَدٍ أَثيمٍ

و جز ستمکارانِ گنهکار، [کسی] آن [روز] را تکذیب نمی‌کند.

إِذا تُتلىٰ عَلَيهِ ءايٰتُنا قالَ أَسٰطيرُ الأَوَّلينَ

هنگامی که آیات ما بر او تلاوت می‌شود، می‌گوید: «[این] افسانه‌های [خیالی] گذشتگان است».

كَلّا ۖ بَل ۜ رانَ عَلىٰ قُلوبِهِم ما كانوا يَكسِبونَ

هرگز چنین نیست [که آنها گمان می‌کنند]؛ بلکه [به سبب] آنچه کرده‌اند، بر دل‌هایشان زنگار بسته است.

كَلّا إِنَّهُم عَن رَبِّهِم يَومَئِذٍ لَمَحجوبونَ

هرگز چنین نیست [که آنها می‌پندارند]. بی‌گمان، آنان در آن روز از [دیدار] پروردگار‌شان محرومند.

ثُمَّ إِنَّهُم لَصالُوا الجَحيمِ

و [بعد از حساب،] مسلماً وارد دوزخ می‌شوند.

ثُمَّ يُقالُ هٰذَا الَّذى كُنتُم بِهِ تُكَذِّبونَ

آنگاه به آنان گفته می‌شود: «این [آتش،] همان چیزی است که آن را تکذیب می‌کردید».

كَلّا إِنَّ كِتٰبَ الأَبرارِ لَفى عِلِّيّينَ

هرگز چنین نیست [که آنها می‌پندارند]؛ بی‌گمان، نامۀ [اعمال] نیکوکاران در «عِلّیین» است.

وَما أَدرىٰكَ ما عِلِّيّونَ

و تو چه دانی که «عِلّیین» چیست؟

كِتٰبٌ مَرقومٌ

کتابی است که [اعمال نیکوکاران در آن] نوشته شده است،

يَشهَدُهُ المُقَرَّبونَ

که مقرّبان [درگاه الهی] بر آن حاضر می‌شوند [و گواهی می‌دهند].

إِنَّ الأَبرارَ لَفى نَعيمٍ

همانا نیکوکاران در نعمت[های بهشت] هستند.

عَلَى الأَرائِكِ يَنظُرونَ

بر تخت‌ها [تکیه زده و] می‌نگرند.

تَعرِفُ فى وُجوهِهِم نَضرَةَ النَّعيمِ

خرمی و نشاطِ نعمت [بهشت] را در چهره‌هایشان [می بینی و] می‌شناسی.

يُسقَونَ مِن رَحيقٍ مَختومٍ

آنها از شراب نابِ مُهرشده، [نوشانیده و] سیراب می‌شوند.

خِتٰمُهُ مِسكٌ ۚ وَفى ذٰلِكَ فَليَتَنافَسِ المُتَنٰفِسونَ

مُهری که بر آن نهاده شده، از مُشک است، و مشتاقان [رحمت]، در این [شراب و دیگر نعمت‌های بهشتی] باید بر یکدیگر پیشی گیرند.

وَمِزاجُهُ مِن تَسنيمٍ

و آمیزه‌اش از [چشمه] تسنیم است؛

عَينًا يَشرَبُ بِهَا المُقَرَّبونَ

[همان] چشمه‌ای که مقربان [درگاه الهی] از آن می‌نوشند.

إِنَّ الَّذينَ أَجرَموا كانوا مِنَ الَّذينَ ءامَنوا يَضحَكونَ

همانا کسانی که جرم و گناه مرتکب شدند، پیوسته [در دنیا] بر کسانی‌ که ایمان آورده بودند می‌خندیدند.

وَإِذا مَرّوا بِهِم يَتَغامَزونَ

و هر گاه [مؤمنان] از کنار‌شان می‌گذشتند، با چشم و ابرو به هم اشاره می‌کردند [و آنان را به سُخره می‌گرفتند]؛

وَإِذَا انقَلَبوا إِلىٰ أَهلِهِمُ انقَلَبوا فَكِهينَ

و چون به سوی خانوادۀ خود بازمی‌گشتند، [به خاطر تمسخرِ مؤمنان] شادمان و خندان بودند؛

وَإِذا رَأَوهُم قالوا إِنَّ هٰؤُلاءِ لَضالّونَ

و هنگامی که مؤمنان را می‌دیدند می‌گفتند: «بی‌گمان، اینان گمراهانند»؛

وَما أُرسِلوا عَلَيهِم حٰفِظينَ

در حالی ‌که آنان برای مراقبت [و نگهبانی،] بر مؤمنان فرستاده نشده بودند.

فَاليَومَ الَّذينَ ءامَنوا مِنَ الكُفّارِ يَضحَكونَ

ولی امروز کسانی ‌که ایمان آورده‌اند، به کافران می‌خندند.

عَلَى الأَرائِكِ يَنظُرونَ

بر تخت‌های [آراسته نشسته و به نعمت‌های الهی که برترین آنها، رؤیت وجه گرامی الله است] می‌نگرند.

هَل ثُوِّبَ الكُفّارُ ما كانوا يَفعَلونَ

آیا کافران [با چشیدن عذاب،] جزای آنچه را که می‌کردند دریافت نموده‌اند؟