الطارق

وَالسَّماءِ وَالطّارِقِ

سوگند به آسمان و سوگند به ستارۀ شبگرد.

وَما أَدرىٰكَ مَا الطّارِقُ

و تو چه می‌دانی که ستارۀ شبگرد چیست؟

النَّجمُ الثّاقِبُ

[همان] ستارۀ فروزان است.

إِن كُلُّ نَفسٍ لَمّا عَلَيها حافِظٌ

هیچ کس نیست، مگر اینکه نگهبانی [از فرشتگان] بر او[گماشته شده] است.

فَليَنظُرِ الإِنسٰنُ مِمَّ خُلِقَ

انسان باید بنگرد که از چه چیز آفریده شده است:

خُلِقَ مِن ماءٍ دافِقٍ

از یک آب جهنده آفریده شده

يَخرُجُ مِن بَينِ الصُّلبِ وَالتَّرائِبِ

که از میان [استخوانِ] پشت [مرد] و سینۀ [زن] بیرون می‌آید.

إِنَّهُ عَلىٰ رَجعِهِ لَقادِرٌ

بی‌گمان، الله بر بازگرداندن او [پس از مرگ] تواناست.

يَومَ تُبلَى السَّرائِرُ

روزی ‌که [تمام] رازها فاش شود،

فَما لَهُ مِن قُوَّةٍ وَلا ناصِرٍ

[در آن روز،] انسان هیچ توان و یاوری ندارد.

وَالسَّماءِ ذاتِ الرَّجعِ

سوگند به آسمان پرباران

وَالأَرضِ ذاتِ الصَّدعِ

و سوگند به زمینِ پرشکاف [که گیاهان از آن سر برمی‌آورند].

إِنَّهُ لَقَولٌ فَصلٌ

[که] بی‌گمان، این قرآن، سخن جداکنندۀ حق از باطل است

وَما هُوَ بِالهَزلِ

و [سخنِ] هزل و بیهوده نیست.

إِنَّهُم يَكيدونَ كَيدًا

آنان [= کافران] پیوسته حیله و نیرنگ می‌کنند

وَأَكيدُ كَيدًا

و من [نیز] حیله [و تدبیر] می‌کنم؛

فَمَهِّلِ الكٰفِرينَ أَمهِلهُم رُوَيدًا

پس به کافران مهلت بده [و] اندکی رهایشان کن [تا غرق گناه باشند].