الضحى

وَالضُّحىٰ

سوگند به آغاز روز،

وَالَّيلِ إِذا سَجىٰ

و سوگند به شب، هنگامی‌ که آرام گیرد

ما وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَما قَلىٰ

[که] پروردگارت تو را وانگذاشته و [بر تو] خشم نگرفته است.

وَلَلءاخِرَةُ خَيرٌ لَكَ مِنَ الأولىٰ

و مسلماً آخرت برای تو از دنیا بهتر است.

وَلَسَوفَ يُعطيكَ رَبُّكَ فَتَرضىٰ

و به زودی پروردگارت به تو [و امت تو آنقدر] عطا خواهد کرد که راضی گردی.

أَلَم يَجِدكَ يَتيمًا فَـٔاوىٰ

آیا تو را یتیم نیافت، و پناه داد؟

وَوَجَدَكَ ضالًّا فَهَدىٰ

و تو را [راه‌نایافته و] سرگشته یافت، و هدایت کرد.

وَوَجَدَكَ عائِلًا فَأَغنىٰ

و تو را فقیر یافت، و بی‌نیاز نمود.

فَأَمَّا اليَتيمَ فَلا تَقهَر

پس [تو نیز] یتیم را میازار،

وَأَمَّا السّائِلَ فَلا تَنهَر

و [مستمندِ] نیازخواه را مران [و با او خشونت مکن]،

وَأَمّا بِنِعمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّث

و نعمت‌های پروردگارت را بازگو کن [و سپاس گزار].