القارعة

القارِعَةُ

[آن] فروکوبنده.

مَا القارِعَةُ

[آن] فروکوبنده چیست؟

وَما أَدرىٰكَ مَا القارِعَةُ

و تو چه ‌دانی که [آن] فروکوبنده چیست؟

يَومَ يَكونُ النّاسُ كَالفَراشِ المَبثوثِ

روزی‌ که مردم مانند پروانه‌های پراکنده [حیران و سرگردان] خواهند بود.

وَتَكونُ الجِبالُ كَالعِهنِ المَنفوشِ

و کوه‌ها مانند پشم رنگینِ حلاجی‌شده خواهند شد.

فَأَمّا مَن ثَقُلَت مَوٰزينُهُ

و اما هر کس که [در آن روز،] کفّۀ میزانش سنگین باشد،

فَهُوَ فى عيشَةٍ راضِيَةٍ

[در بهشت،] در زندگی رضایت‌بخشی خواهد بود.

وَأَمّا مَن خَفَّت مَوٰزينُهُ

و اما هر کس که کفّۀ میزانش سبک باشد،

فَأُمُّهُ هاوِيَةٌ

[مسکن و] پناهگاهش «هاویه» است.

وَما أَدرىٰكَ ما هِيَه

و تو چه دانی که آن [هاویه] چیست؟

نارٌ حامِيَةٌ

آتشی است سوزان [و شعله‌ور].