المسد

تَبَّت يَدا أَبى لَهَبٍ وَتَبَّ

بریده باد هر دو دست اَبولَهَب و هلاک باد خودش!

ما أَغنىٰ عَنهُ مالُهُ وَما كَسَبَ

مال و ثروتش و آنچه به دست آورده بود، او را بی‌نیاز نساخت [و برایش سودی نبخشید].

سَيَصلىٰ نارًا ذاتَ لَهَبٍ

به زودی به آتش شعله‌ور درخواهد آمد؛

وَامرَأَتُهُ حَمّالَةَ الحَطَبِ

و همسرش [اُمّ‌جمیل، آن] هیزم‌کش [آتش‌افروز نیز وارد آتش دوزخ می‌شود].

فى جيدِها حَبلٌ مِن مَسَدٍ

[در حالی که] طنابی از لیفِ درخت خرما بر گردنش است.