المسد

تَبَّت يَدا أَبى لَهَبٍ وَتَبَّ

به نام خداى رحمان و رحيم. - بريده باد دو دست ابى لهب (مرگ بر او باد) .

ما أَغنىٰ عَنهُ مالُهُ وَما كَسَبَ

مال وى و آنچه را به دست آورده دردى را از او دوا نكرد .

سَيَصلىٰ نارًا ذاتَ لَهَبٍ

به زودى وارد آتشى شعله‌ور شود .

وَامرَأَتُهُ حَمّالَةَ الحَطَبِ

با زنش كه باركش هيزم است .

فى جيدِها حَبلٌ مِن مَسَدٍ

و طنابى تابيده (از ليف خرما) به گردن دارد .